Czy chrześcijanin może być patriotą?

Wczoraj 31 sierpnia w naszym kraju wspominaliśmy wydarzenia z sierpnia 1980 roku, gdzie w Sali BHP Stoczni Gdańskiej Lech Wałęsa i wicepremier Mieczysław Jagielski podpisali porozumienia sierpniowe (21 postulatów).

Dziś mamy 1 września i wspominamy przykre dla naszej Ojczyzny wydarzenie sprzed 78 lat, kiedy to w 1939 roku rozpoczęła się II wojna światowa.

Gdy wspominamy wydarzenia dotyczące naszego kraju, to nasuwają się nam różnego rodzaju pytania. Wśród  wierzących może pojawić się  pytanie, czy chrześcijanin może być patriotą?

Po pierwsze musimy odpowiedzieć sobie na pytanie: czym jest patriotyzm?  Patriotyzm (łac. patria,-ae = ojczyzna, gr. patriotes) – postawa szacunku, umiłowania i oddania własnej ojczyźnie oraz chęć ponoszenia za nią ofiar; pełna gotowość do jej obrony w każdej chwili, pielęgnowanie tradycji, kultury i języka „BÓG, HONOR, OJCZYZNA”. Patriotyzm możemy podzielić na trzy rodzaje:

1) Narodowy – miłość do ojczyzny

2) Regionalny- przywiązanie do danego regionu, miasta, dzielnicy, wsi, w której się mieszka

3) Lokalny – sentyment do miejsca urodzenia, stron rodzinnych, miejsca wychowania

Wśród  ewangelikalnie wierzących znajdziemy zawsze takich, którzy będą przeciwni byciu patriotą, bo: chrześcijanie mają swoją ojczyznę w niebie, patriotyzm jest typowo katolicki (katolik=Polak), w Jezusie nie ma „ani Greka, ani Żyda”, oraz że patriotyzm to bałwochwalstwo.

Jednak chciałbym na to  pytanie odpowiedzieć w świetle Bożego Słowa:

Już w Starym Testamencie widzimy, że Żydzi używali dwóch pojęć:

– naród [ hbr.am ] przez co rozumieli siebie,

– narody [ hbr.gojim] co dotyczyło tych, którzy nie należeli do narodu wybranego.

Taki podział dawał im mocne poczucie tożsamości i odrębności. Na kartach Starego Przymierza widzimy, że wyrażano swój patriotyzm poprzez miłość do narodu i dbanie o dobrobyt ludu. Na przykład Mojżesz błagał Boga, aby nie niszczył narodu izraelskiego po jednym z jego wielu buntów przeciwko Niemu [ V Mojż 9: 6-29 ]. Nehemiasz obawiał się o swoją ojczyznę, tak bardzo, że płakał, modlił się i pościł [ Nehemiasza 1: 4 ]. Pozostawił wygodną pozycję u króla, aby udać się do Jerozolimy i pomóc w odbudowie.

W ew. Mateusza w 22, 15-22 jest zapisana pewna sytuacja, która pokazuje nam postawę patriotyzmu w samym Jezusie. Pewnego razu faryzeusze uknuli plan. Chcieli przyłapać Pana Jezusa na jakiejś niefortunnej wypowiedzi. Posłali do Niego swoich uczniów oraz zwolenników Heroda z następującym pytaniem:

„Czy należy płacić podatek cesarzowi, czy też nie?” a Jezus im odpowiedział:

„Co cesarskie, oddawajcie więc cesarzowi, a co Boże Bogu”. Czytam też, że kiedy usłyszeli odpowiedź Jezusa, opuścili Go i zdziwieni odeszli. Wydawać by się mogło, że odpowiedź jest sprytnym kompromisem Jezusa w stosunku do faryzeuszy i zwolenników Heroda. Jednak w tej odpowiedzi jest coś więcej, Jest odpowiedz na nasze pytanie: Czy wierzący mogą być patriotami?

Ta odpowiedz, odzwierciedla prawdę Bożą, która dziś przemawia do nas. Jezus mówi nam, że mamy podwójne obywatelstwo:

Niebiańskie – które otrzymaliśmy w Jezusie Chrystusie i do którego należymy przez krew wylaną za każdego grzesznika na krzyżu. Apostoł Paweł napisał: „… nasza ojczyzna jest w niebie…” Filipian 3:20.

Obywatelstwo ziemskie to kraj, w którym mieszkamy, a za którym stoi rząd, któremu winni jesteśmy podporządkowanie [ Rzym 13, 1-7]. Jako obywatele powinniśmy służyć naszemu krajowi i przestrzegać prawa. Oczywiście do momentu, kiedy władza i prawo ustanowione nie zmusi nas do przeciwstawienia się Biblijnym zasadom.

Mając podwójne obywatelstwo jako chrześcijanin powinienem być patriotą. Mój patriotyzm jako chrześcijanina powinien objawiać się przede wszystkim poprzez:

-modlitwę, Ap. Paweł napisał; by nasza modlitwa była prośbą do Boga, aby wykonujący władzę robili to zgodnie z Bożą wolą, zapewniając obywatelom bezpieczeństwo i pokój: 1 Tym 2,2

„za królów oraz wszystkich na wysokich stanowiskach, abyśmy wiedli życie ciche i spokojne, z całą pobożnością i godnością”.

– pracę

– udział w wyborach

– aktywny wpływ na lokalną społeczność w której mieszkamy np. poprzez świadectwo życia

„Człowiek żyjący wiarą i z wiary wie, że służyć Bogu może jedynie przez służenie człowiekowi. Ojczyzna jest tą płaszczyzną, tym konkretnym miejscem, na którym ucieleśnia się powszechność całego rodzaju ludzkiego, powszechność całego świata. Przez służenie dla narodu, służymy światu i ludzkości, a przez to służymy Bogu”. [Witold Benedyktowicz „Co powinniśmy czynić”].

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.